რა უაზრობად გადაიქცა ძმაკაც,
- რას ამბობ, ტო? ისევ დილიდან დაიწყო ფილოსოფია?
რა უაზრობად გადაიქცა ყველაფერი,
რაც ოდესღაც “ჩვენი” იყო.
- ჩვენი რა იყო, ქუჩა?
- არა, ქუჩა ისევ ქუჩაა…
ჩვენ შევიცვალეთ.
გახსოვს ბირჟა ძველი კორპუსის უკან?
სკამი, რომელიც ნახევრად გატეხილი იყო
და მაინც სამეფო ტახტივით ვიჯექით.
- მაშინ ჯიბეში ხურდა გვქონდა,
მაგრამ გულში - გეგმა.
ახლა ჯიბეში რაღაც დევს,
გულში - ნისლია.
რა უაზრობად გადაიქცა ძმაკაც,
ის სიტყვა - “ერთად”.
- ერთად ვართ, აბა რა ვართ?
- ერთად ფოტოებში ვართ,
რეალში - ყველა თავის გადარჩენაზეა.
გახსოვს როგორ ვამბობდით,
“ფულს რა უნდა, მთავარია სუფთა ვიყოთ”?
- ახლა?
- ახლა სისუფთავე ფუფუნებაა,
და ყველა რაღაცაშია გარეული,
ვიღაც ვალში, ვიღაც ტყუილში,
ვიღაც საკუთარ თავში.
რა უაზრობად გადაიქცა ძმაკაც
სიტყვა “ძმა”.
- ეგ არ თქვა…
- რატომ?
როცა ძმა მარტო მაშინ ხარ,
როცა სიგარეტი გჭირდება
ან მოწმე რომ დაგჭირდეს.
ქალაქი ისევ ხმაურობს,
მანქანები ისევ გადიან,
მაგრამ ჩვენ შორის სიჩუმეა,
ისეთი, ყურს რომ გიჭრის.
- და რა ვქნათ?
- არ ვიცი.
შეიძლება თავიდან ვისწავლოთ
უბრალოდ ჯდომა,
უანგაროდ ლაპარაკი,
უსარგებლოდ ოცნება.
რა უაზრობად გადაიქცა ძმაკაც…
- არა, უაზრობა არ გამხდარა.
უბრალოდ გავიზარდეთ
და რაღაცები გზაში დავკარგეთ.
- და ვიპოვით?
- თუ ერთმანეთი ჯერ არ დაგვიკარგავს,
დანარჩენი მოიძებნება.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.