არაბეთი ყურეში გემი ჩაძირულიყო.
მას დაარქვეს ედემი ბაღნარს ასე დევნიან,
გავიხედე რიჟრაჟზე გზები დამინულიყო,
საჩვენებელ წამებიში დაეძებდნენ ხვევნიანს,
ასე სათნო ბილიკი,იწვის არა დუღდება,
მე სამყაროს ედემი სულში ჩამომისახლდა,
თუ სამყაროს უშველი, სამყაროც კი ჩუმდება,
ნაადრევად თოვლში ისევ გამომიზამთრდა,
რატომ ვაჟკაცს არა ვგვავდი,
რატომ მქონდა წვერიში თეთრი,
რატომ ამცდა ასე სხვა გზით,
დამელოდა ალბათ ღმერთი,
ახლა სახლი სხვაგან მიდევს,
სხვაგან ასე დაისია,
დავღცი მარტო მაგრამ ერთი,
დანარჩენის ხალისია...

თ.გუბელიძე