მე ლექსი  და რითმა მომწონს. ვისაც პოეტობა უნდა
ნინო დარბაისელის კომენტარებს ეზიარონ.

რა მინდოდა.
არსებობს ასეთი რიტორიკული ხერხი რიფრეიმინგი (reframing)
  ეს რაღაცით წააგავს პოეტურ პუანტს, ბრუნს და ა.შ ,  რის შესახებაც ცოტა როდი გვიმსჯელია, მაგალითებით.
ოღონდ რა ქმნის განსხვავებას - თუკი ბრუნის დროს შეგიძლია, საერთოდ მოსწყდე თემას ან  კონცეპტუალურ - სახეობრივ სტრუქტურას და აშ, რომელიც ლექსშია განვითარებული. რიფრეიმი - იმავე  თემის, განწყობის,  და აშ ფარგლებში ახლებურ, ხედვის მოულოდნელ  რაკურსს გვთავაზობს, როგორც ამ ლექსში.

  ეს არის “რიფრეიმინგის” მეშვეობით  - რომანტიკული სიტუაციის გამოდერნისტულება.
პოსტ- მოდერნისტულშიც  შეიძლება გადაიყვანოს ადამიანმა, თუ მოინდომებს, მაგრამ არ მინდა, მკითხველებს უფრო გავურთულო გაგება.