ლურჯად აყვავდა კლდის ქიმებზე
წელსაც კესანე,
ყოველ გაზაფხულს პაემანი დათქვეს
მარტიდან,
არ დაივიწყეს, მათ ვერ შეძლეს,
შენ კი ძვირფასო,
როგორ შეძელი დავიწყება
ასე მარტივად...


***


გადაიპენტა გვირილა,
კლდის ძირი ყვითლად დაფერა,
ორთავე ისე  ჰყვარობდა,
ორთავე ისე ჩქარობდა,
ორთავე ისე ეცადა,
რომ ყოფილიყვნენ საფერო...