მ,
 

მადლობა  სტუმრობისა და ასეთი ზუსტი  კომენტარისთვის!
ექსპერიმენტი იმისია, რომ ან გაამართლებს ან არა, 
მაგრამ მის გარეშე წერას ჩემთვის  არავითარი აზრი არა აქვს.
 
  დავამთავრე მუშაობა  ლექსთა მოზრდილ ციკლზე -  ,,ეგვიპტური დღიურები”, (აქ  მთლიანად არ დამიდია, მისი ცალკეული ნაწილები საცდელად - კი), რომელიც ძირითადად  კლასიკური -  შექსპირული სონეტებისგან შედგება,  შიგ ორიოდე მონორაიმი ურევია  და ერთიც რაღაცაა.( ახლა ზეპირად,  ზუსტად აღარ მახსოვს)
    იყო დრო, როცა პაოლო იაშვილი  ქართული სონეტის  პირველ  ნიმუშებზე მუშაობდა.
დღეს, საუკუნეზე  მეტის მერე -    ქართულ პოეზიას ნამდვილად არ აკლია  სონეტი.
    მაშ , რაღა მინდა?!
ნუთუ გადავწყვიტე, უკვე არსებულ შესანიშნავ სიმრავლეს  შკოლარული, დაბალხარისხოვანი რამ შევმატო? 
  ჩემთვის საინტერესო, განსხვავებული ამოცანა  ისაა, რომ გამეფებული რიტმული ინერციის გარღვევაზე ვმუშაობ, ახალ ან ნაკლებად გაცვეთილ  რიტმებს,  ხმებს ვცდი. 
    სონეტი,  მოგეხსენებათ, მყარი სალექსო ფორმაა და  ამ ბოლო დროს საეჭვოდ  მიადვილდება მისი წერა. 
    ეს რაღაცით იმ განცდას ჰგავს,  გზაარეულს რომ გეჩვენება, თითქოს სწორ გზას ადგახარ.
  ეს  ლექსი  არსით - თავისებური ანტისონეტია,  ჩემთვის - გაქცევაა კანონიკიდან,
 

თქვენც იცით რომ არ ვარგა. აქ ყოველთვის საინტერესო ექსპერემენტებს ვარ მიჩვეული