(ჰაკურიო სუიკაძე — გმირი, რომელმაც არ აირჩია გმირობა)
დრო: აწმყო.
ჰაკურიო სუიკაძე არ დაიბადა ბრძოლაში.
და არც ლეგენდაში.
ის დაიბადა იმ წერტილში,
სადაც წყალი ჯერ კიდევ არ იყო დარწმუნებული,
არის თუ არა ზღვა.
იქ, სადაც ქარი პირველად ეხება ზედაპირს
და უკან იხევს —
არა შიშით,
არამედ პატივისცემით.
ჰაკურიოს დაბადებისას ნეპტუნმა ხმა არ ამოიღო.
დინებები არ შეჩერებულა.
ტალღები არ გამრავლდა.
არავინ თქვა: „ეს არის ნიშნული“.
მაგრამ წყალს ახსოვდა.
მისი სხეული არ იყო მძიმე.
არც მსუბუქი.
ის იდგა ზუსტად იმ წონაში,
რომლითაც ზღვა საკუთარ თავს ატარებს.
თეთრი კანი —
არა ფერის გამო,
არამედ იმიტომ, რომ მას ჯერ არაფერი ჰქონდა დამახსოვრებული.
თვალები ღია ჰქონდა.
არა სიფხიზლის გამო.
არამედ იმიტომ, რომ სიზმარი ჯერ არ იცოდა,
როგორ უნდა დახუჭულიყო.
ჰაკურიო არ ტიროდა.
მისი სუნთქვა იყო პირველი მოძრაობა,
რომელიც წყალს არ დაუპირისპირდა.
წყალი მის ირგვლივ არ გაიწია —
ის დაეთანხმა.
ზრდა ნეპტუნზე არ ნიშნავს ასაკს.
ეს ნიშნავს ურთიერთობას დინებასთან.
ჰაკურიო არ სწავლობდა ცურვას.
ის სწავლობდა,
როდის არ უნდა გაცუროს.
როდის უნდა დაუშვას,
რომ ქარმა ატაროს წყალი მის მაგივრად.
ბავშვობაში მან ერთხელ სცადა დინების გატეხვა.
ზღვამ არ დასაჯა.
ზღვა უბრალოდ გაჩერდა.
და ამ გაჩერებაში ჰაკურიო მიხვდა:
ძალა არ არის წინააღმდეგობა.
ძალა არის თანხმობა,
რომელიც არ კარგავს მიმართულებას.
ის არ იზრდებოდა გმირის ამბებით.
მას არ ასწავლიდნენ მტრებს.
მას არ უყვებოდნენ ომებზე.
მას ასწავლიდნენ მხოლოდ ერთს:
წყალს არ უყვარს ისინი,
ვინც მას ამარცხებს.
მაგრამ ის აღიარებს მათ,
ვინც მას არ ამცირებს.
ჰაკურიომ დიდხანს არ იცოდა,
რომ სხვებისთვის განსხვავებული იყო.
მხოლოდ მაშინ შეამჩნია,
როცა ნულვირას ზონა პირველად შეეხო მის გარემოს.
სივრცე გამკვრივდა.
დინებამ დაკარგა აზრი.
სიზმრის ნარჩენები გაიშალა.
და იქ,
სადაც სხვები გაჩერდნენ,
ჰაკურიო მოძრაობდა.
არა იმიტომ, რომ არ მოქმედებდა სიფხიზლე.
არამედ იმიტომ,
რომ ის არ ებრძოდა მას.
ნულვირას მზერა მის სხეულზე შეჩერდა.
არა როგორც შეცდომაზე.
არა როგორც საფრთხეზე.
როგორც გაურკვეველზე.
მისი არსებობა არ იშლებოდა.
არ იკუმშებოდა.
არ ითხოვდა ალტერნატივას.
ჰაკურიო უბრალოდ იყო.
და ეს იყო პირველი ბზარი სიფხიზლის დიქტატურაში.
მას არ აუღია იარაღი.
ქარი მის გვერდით იყო.
წყალი — მის ქვეშ.
და როცა პირველად დადგა მომენტი,
როცა არჩევანი აღარ არსებობდა,
ჰაკურიომ არ აირჩია გზა.
მან შექმნა დინება.
არა გმირობის სურვილით.
არა მტრობის აუცილებლობით.
არამედ იმიტომ,
რომ არსებობდა ადგილი,
სადაც სიზმარი და სიფხიზლე ერთმანეთს აღარ ანადგურებდნენ.
იმ ადგილს სახელი არ ჰქონდა.
მაგრამ ნეპტუნმა დაიმახსოვრა.
და იმ დღიდან
ჰაკურიო სუიკაძე აღარ იყო უბრალოდ არსება.
ის გახდა მოძრაობა,
რომელსაც ზღვა ატარებს
ისევე ფრთხილად,
როგორც ქარი ატარებს ტალღას,
რომ არ დაავიწყდეს —
ზღვარს არასდროს ჰქონდა ბოლო.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.