ქალის სურნელი ზოგჯერ ყვავილს არ ჰგავს. ის უფრო ღამის ბაღს ჰგავს, სადაც მთვარე ფოთლებზე ვერცხლს ასხამს და ჩრდილებიც კი მაცდურად სუნთქავენ.
ის ჩემს წინ იდგა, მაგრამ თითქოს ერთდროულად ახლოც იყო და შორიც. მის სხეულს მზისგან დამთბარი ატმის სინაზე ჰქონდა, მის ღიმილს - წითელი ღვინის ნელი თრობა, ხოლო მის მზერას - ის ჩუმი ცეცხლი, რომელიც შეხების გარეშეც წვავს ადამიანს.
მისი სურნელი ჰაერში კი არ იფანტებოდა - ჩემს ირგვლივ იხვეოდა. როგორც აბრეშუმი, როგორც თბილი საღამო, როგორც ზაფხულის ქარი, რომელიც ფანჯრიდან შემოდის და ფარდებს ნელა არწევს. მასში იყო ვარდიც, თაფლიც, წვიმით დანამული მიწაც და რაღაც ისეთი, რასაც სახელი არ ჰქონდა - მხოლოდ გრძნობდა კაცი და ვეღარ ივიწყებდა.
როცა მიყურებდა, დრო თითქოს მდინარესავით ნელდებოდა. მისი ტუჩები დაუწერელ ლექსს ჰგავდა, რომლის წაკითხვაც გინდა, მაგრამ გეშინია, რომ ბოლო სტრიქონის შემდეგ სამყარო შეიცვლება.
ქალის სილამაზე მხოლოდ მის ნაკვთებში არ ცხოვრობს. ის მის მოძრაობაშია - როგორ ეხება თითებით თმას, როგორ იხრება ოდნავ, როგორ იღიმის ისე, თითქოს საიდუმლოს ინახავს. და სწორედ ეს საიდუმლო ხდის მას სასურველს.
მის სიახლოვეს ჰაერიც კი სხვაგვარად სუნთქავდა. თითქოს სამყარო რამდენიმე წამით უფრო რბილი, უფრო თბილი და უფრო ლამაზი გამხდარიყო.
და მაშინ მივხვდი: ქალის სურნელი სუნამო არ არის. ეს არის მოგონება, რომელიც ჯერ არ მომხდარა; ცეცხლი, რომელიც არ გწვავს, მაგრამ გათბობს; და ლექსი, რომელსაც ქალი საკუთარი არსებობით წერს მამაკაცის გულზე.
მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.