#ლექსები
ნინო დარბაისელი
დედას რომ  ვაიბერით ურეკავ და პასუხს გიგვიანებს

ოთხ თაობას მოესწრო და  მარდობს,
ძველებურად დაჰქრის, დანავარდობს,
დაქალებში ილხენს,  განა დარდობს,
არ გაანდობს  არსად არგასანდობს.

გადღეგრძელებს  ღვინით სავსე ჭიქით,
სულ ლექსებით, არ-თავგასაქიქით,
“-როგორ გავწვდე ზრუნვით,  გულით ჯიქით,
შვილიშვილის შვილიშვილის იქით!”

არ პასუხობს შენი ვაიბერი,
ვნერვიულობ უკვე, ვაი, ბერი!
არაგვისპირს მთიდან მონაბერი
ნიავია? როგორც სექტემბერი?

ნათუშკინა, ჩვენო ტკბილო ნათო,
ჩვენ უშენოდ რაღა  უნდა ვქნათო!
ჩვენო ბურჯო, მონაგარის მნათო,
მანდ ვერ გაწვდენთ მონატრებულ ხმათო!