(ჰაკურიო სუიკაძის მოგზაურობა — მოლოდინის დინება)

დრო: აწმყო.
ჰაკურიო სუიკაძე მიდის.
არ მიემართება.
არ ჩქარობს.
ის დადის წყალზე ისე,
როგორც ადამიანი დადის საკუთარ ფიქრში —
ფრთხილად,
რომ არ დაარღვიოს ის,
რაც ჯერ ბოლომდე არ გადაწყდა.
ზედაპირი მის ქვეშ არ ირხევა.
წყალმა არ იცის,
ეს ნაბიჯია თუ განზრახვა.
ქარი ფაფარში ჩერდება,
თითქოს უსმენს.
და სწორედ ამ სიჩუმეში
წყალი პირველად ცვლის ტონს.
არა ტალღით.
არა ხმით.
მოლოდინით.
ჰაკურიო ჩერდება.
არა იმიტომ, რომ იგრძნო საფრთხე —
არამედ იმიტომ,
რომ წყალი ზედმეტად სწორი გახდა.
იქ, სადაც დინება აღარ ირხევა,
სადაც მოძრაობა ზედმეტად მშვიდია,
კრაეთილი უკვე არსებობს.
ის არ ამოდის.
ის იბადება წყლიდან.
ფოლადისფერი სხეული
ერთიანდება მიკროტალღებთან.
მისი სეგმენტები
არ ითვლება —
ისინი აზრის ფრაგმენტებივით ენაცვლებიან ერთმანეთს.
ბიოლუმინესცენტური ძარღვები
მოკლედ ინთება —
არა სინათლისთვის,
არამედ მოსატყუებლად.
კრაეთილი ელოდება.
ის გრძნობს,
რომ ჰაკურიო დარწმუნებულია საკუთარ ნაბიჯში.
და სწორედ ეს არის შეცდომა,
რომელსაც ეძებს.
წყალი უცებ იკუმშება.
არა ტალღად —
დარტყმად.
კრაეთილი ამოხტება,
როგორც შეკუმშული წამი,
რომელმაც ვეღარ მოითმინა.
წნევა ეჯახება ჰაკურიოს სხეულს.
სივრცე ტრიალდება.
ზედაპირი ცდილობს,
მნიშვნელობა დაკარგოს.
სხეული ითხოვს ბალანსს.
გონება — მიმართულებას.
მაგრამ ჰაკურიო არ ეძებს არც ერთს.
ის ხუჭავს თვალებს.
და სწორედ ამ წამში
კატანები ზურგიდან სუნთქვას იწყებენ.
სუი-კაძე არ გამოაქვს იარაღი.
იარაღი თავად ბრუნდება მასში.
პირველი ჭრა არ ეხება სხეულს.
ის ეხება კრაეთილის აჩქარებას.
მეორე —
მის მოლოდინს.
კრაეთილი კბენს.
არა ხორცს —
წონასწორობას.
სამყარო წამით იშლება.
ზედა და ქვედა იცვლიან ადგილებს.
წყალი ცდილობს,
ჰაკურიო გადააქციოს ნარჩენად.
და მაშინ
ჰაკურიო დგამს ნაბიჯს —
არა წინ,
არამედ შიგნით.
ის შედის კრაეთილის მოძრაობაში,
როგორც ადამიანი შედის საკუთარ შეცდომაში
და არ გარბის.
ერთი დარტყმა.
არა სწრაფი.
არა ძლიერი.
ზუსტი.
კატანა ჭრის იმ წამს,
სანამ კრაეთილი გადაწყვეტდა
კიდევ ერთხელ შეკუმშვას.
მეორე ჭრა
უკვე აღარ არის საჭირო.
კრაეთილის სხეული
შეჩერებულ ტალღად იქცევა.
ბიოლუმინესცენტური ძარღვები
ნელა ქრებიან,
როგორც სიტყვები,
რომლებმაც აზრი დაკარგეს.
ის არ კვდება ხმაურით.
ის წყალს უბრუნდება —
როგორც გაფრთხილება.
ჰაკურიო სუიკაძე არ უყურებს სხეულს.
ის არ ამოწმებს გამარჯვებას.
ზედაპირი მის ქვეშ
ისევ მოძრაობას იწყებს.
ზღვა სუნთქავს.
და სადღაც,
ღრმა დინებებში,
ნეპტუნი იმახსოვრებს:
ამ არსებამ
მოუსმინა.
ჰაკურიო აგრძელებს გზას.
და მის უკან
არ რჩება სისხლი.
რჩება მხოლოდ
სწორი ნაბიჯი
იმ ადგილას,
სადაც შეცდომა ელოდა.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.