(დაბრუნება ნერაჰზე — ხმა, რომელიც პასუხს არ ეძებს)

დრო: აწმყო.
ჩვენ ვბრუნდებოდით ნადავლის გარეშე.
ნერაჰი წინ არ გვიწევს —
ის უბრალოდ იქ არის,
სადაც უნდა ვიყოთ.
მისი კორპუსი მშვიდია.
ზედმეტად მშვიდი.
ეს არ არის კმაყოფილება.
ეს არის მიღება.
მე წინ მივდივარ.
ნაერისი მარცხნივ, ოდნავ უკან —
როგორც ყოველთვის.
საიუ ჩემს მხარზეა მოქცეული,
მისი გამჭვირვალე სხეული ნელა ფეთქავს,
თითქოს რაღაცას ითვლის,
რაც ჯერ არ მომხდარა.
— ნადავლი არ მოგვაქვს, — ვამბობ მე.
ჩემი ხმა წყალს შორდება
და ისევ ბრუნდება,
უკვე რბილი.
ნაერისი არ მიყურებს.
მისი ყინულის ლოლოები
ნელა ირხევა.
— ნადავლი ყოველთვის სხეული არ არის, — ამბობს ის ჩუმად.
— ხანდახან დაბრუნება საკმარისია.
საიუ ოდნავ იკუმშება.
მისი თვალები წამით ფართოვდება.
— ის აქ არის, — ჩურჩულებს.
არა სიტყვით.
შიგნით.
და მაშინ
ნერაჰის დერეფანი იცვლება.
კედლები იწევა,
იატაკი იწევა,
და წყალი წინასწარ ჩერდება.
ნაელირა გველოდება.
ის არ დგას.
ის არც მოდის.
ის უკვე გადაწყვეტილია სივრცეში.
მის გარშემო ტალღა არ მოძრაობს.
ის ფიქრობს.
— დაბრუნდით, — ამბობს ის.
არც კითხვაა.
არც ბრალდება.
მე ვჩერდები.
— ნადავლის გარეშე, — ვამბობ ისევ.
ნაელირა ჩემსკენ იყურება.
ერთი თვალი ღია ცისფერია,
მეორე — ისეთი შავი,
რომ მასში ჩახედვა
საკუთარ თავს უკან აბრუნებს.
— ვიცი, — ამბობს ის.
— ნერაჰმა უკვე მითხრა.
ნაერისი ნაბიჯს დგამს წინ.
— კრაეთილი იყო, — ამბობს.
— და აღარ არის.
ნაელირას სახე არ იცვლება.
მაგრამ წყალი მის გარშემო
ერთ წამს უფრო მძიმე ხდება.
— ვინ მოუსმინა? — ეკითხება ის.
მე ვპასუხობ დაუყოვნებლივ:
— ჰაკურიო სუიკაძე.
სიჩუმე იწელება.
არა საფრთხით.
აღიარებით.
— და თქვენ? — ნაელირა მიყურებს.
— თქვენ რას მოუსმინეთ?
მე პასუხს ვერ ვპოულობ მაშინვე.
საიუ ჩემს მხარზე
მსუბუქად მეხება.
— იმას, რომ ბრძოლა არ გვინდა, — ვამბობ ბოლოს.
— და მაინც მოხდა.
ნაელირა ნელა გვიახლოვდება.
მისი აელ-მარა არ ჩანს.
მაგრამ სივრცე მის წინ
უკვე იცვლება.
— ნეპტუნზე, — ამბობს ის,
— არ ირჩევენ, მოხდება თუ არა ბრძოლა.
— ირჩევენ, რა დარჩება მის შემდეგ.
ნაერისი თვალებს ხუჭავს.
— არაფერი არ დაგვრჩა, — ამბობს.
— არც სისხლი.
— არც ნადავლი.
ნაელირა პირველად იღიმის.
ძალიან სუსტად.
— მაშინ სწორად დაბრუნდით.
მე ვდგავარ.
გული არ მიჩქარდება.
მაგრამ წყალი ჩემს შიგნით
ნელა მოძრაობს.
— ლიდერო, — ვამბობ,
— თუ ბრძოლა გამოცდა იყო…
— ჩვენ ჩავაბარეთ?
ნაელირა მიყურებს დიდხანს.
ის არ ჩქარობს პასუხს.
— გამოცდა არ მთავრდება, — ამბობს ბოლოს.
— ის უბრალოდ ერთხელ გიღიარებს.
საიუ მსუბუქად წუის.
ეს მისი სიცილია.
— ნერაჰი თქვენია, — ამბობს ნაელირა.
— დღეს ის აღარ დაგკითხავთ.
კედლები თბება.
გემი სუნთქვას გვიბრუნებს.
ჩვენ შევდივართ შიგნით.
ნადავლის გარეშე.
მაგრამ წყალი
უკვე იცნობს ჩვენს ხმას.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.