(ფაელმორა — ის, ვინც არღვევს, რომ სიმართლე გამოჩნდეს)

დრო: აწმყო.
ხმა დაბრუნდა.
არა როგორც ბგერა.
არა როგორც აზრი.
როგორც ჩრდილი,
რომელმაც გადაწყვიტა,
რომ სინათლეს აღარ დაემალოს.
ნერაჰის კედლებზე შუქი ჩაქრა.
არა იმიტომ, რომ ჩაბნელდა —
არამედ იმიტომ,
რომ ზედმეტი გახდა.
ნაელირა პირველად იხევს უკან.
ერთი ნაბიჯით.
ზუსტად იმდენით,
რამდენითაც ლიდერი აღიარებს:
ეს არ არის ის,
რისთვისაც მომზადებული იყო.
— არა… — ამბობს ის ჩუმად.
და ეს სიტყვა არ არის უარყოფა.
ეს არის სახელის არ თქმის მცდელობა.
მე ვგრძნობ,
როგორ იძაბება წყალი ჩემს შიგნით.
არა შიშით.
ცნობით.
ეს ხმა არ გვესხმის თავს.
ის გვხდის დაუცველს
ჩვენი საკუთარი სინათლის წინაშე.
საიუ აღარ მოძრაობს.
მისი გამჭვირვალე სხეული
ერთიანად ბნელდება ცენტრში —
ეს ხდება მხოლოდ მაშინ,
როცა მეხსიერება ეხება რაღაცას,
რაც ძველია სამყაროზე.
ნაერისი ჩურჩულებს:
— ეს არ არის მესამე ხმა…
ეს არის მესამე ძმა.
და წყალი რეაგირებს.
არა ტალღით.
არა დინებით.
ბზარით.
ჩრდილი იკრებს ფორმას,
მაგრამ ბოლომდე არ სრულდება.
წვერის სილუეტი —
კვამლივით მკვრივი.
რქების კონტური —
ობსიდიანი,
რომელშიც მკვდარი მწვანე სინათლე ცხოვრობს.
თვალები არ ანათებს.
ისინი აჩვენებენ.
და ვინც უყურებს,
ხედავს არა მას —
არამედ საკუთარ შიშს,
რომელსაც აქამდე სიმართლე ერქვა.
— მე არ მოვედი ომისთვის, — ამბობს ხმა.
და წყალი მუქდება.
— ომი ისედაც მოვა.
ნაელირა ნელა სწევს ხელს.
აელ-მარა ნახევრად ჩნდება —
და მაშინვე ჩერდება.
— ფაელმორა… — ამბობს ის.
ძალიან ჩუმად.
რადგან ქალაქმა არ გაიგოს.
ხმა იღიმის.
არა ბოროტად.
ცინიკურად.
— ქალაქს ჩემი სახელი არ უყვარს, — ამბობს.
— მაგრამ მის გარეშე
თქვენი სიმშვიდე ტყუილია.
მე ვხვდები მაშინ:
ეს ხმა არ ითხოვს არჩევანს.
ის უკვე არჩევანია.
სიმართლესა და საჭირო ტყუილს შორის
არის მესამე გზა —
ჩრდილი,
რომელიც ორივეს ამხელს.
და ნეპტუნი ამას იღებს.
არა თანხმობით.
არამედ აუცილებლობით.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.