ჩემში არსებობდი წყლის ბუშტივით, სავსე ჩემი რწმენებით და იმედებით. არ დამაღალატო თქო და იქნებ... თავად გღალატობდი: წყლის ბუშტს შეგადარე, არადა ადამიანი იყავი იმედებით სავსე.
    ჩემში გაიზარდე, ბუშტმა შემაწუხე და წითლად შევღებე ამიტომ ეს ღალატი, თავიდან მოგიშორე ჩემი ადამიანი.
    მტკიოდა და მიხაროდა, თავისუფალი ვიყავი და თან მბოჭავდა თავისუფლება. სხეულში მტეხს აბურდული ეკლები, ისე მომენატრე.
    ლაჟვარდისფერმა ლაჟვარდმა სარკეში ჩავიხედე, სარკემ აირეკლა ჩემი სხივები და მზესავით გამანათა. მე აქ ვარ და ამ დროს, ბუშტმა კი დამტოვა.