მე ჩრდილი გადავამუშავე.
მასში იმდენი გამოუყენებელი სიბნელე აღმოჩნდა,
რომ მთელი ერთი ღმერთი ავაწყვე
და მაინც დამრჩა მასალა
ადამიანის მეორე მხარისთვის.

თავიდან ჩრდილი აპროტესტებდა —
ამბობდა, რომ მასაც ჰქონდა უფლება,
არ ყოფილიყო ვინმეს არსებობის
იაფფასიანი დანამატი.

მე ვუპასუხე:
შენ ხომ იქ ჩნდები,
სადაც სინათლე ვერ ამტკიცებს საკუთარ უდანაშაულობას.

მაშინ ჩრდილმა გაიცინა.
ისე გაიცინა,
რომ კედელმა საკუთარი სიბრტყე დაკარგა.

უცნაური ეპოქაა.

ჩვენ ვაწარმოებთ ღმერთებს,
რომლებიც საკუთარ თავში აღარ გვეტევიან,
ვყიდით თავისუფლებას
და მიღებულ თანხას გალიების გასაფართოებლად ვიყენებთ.

სიკვდილსაც კი აქვს გადამუშავების პუნქტი:
იქ აბარებენ დაუმთავრებელ სიცოცხლეებს,
დამტვრეულ რწმენებს,
და იმ სიტყვებს,
რომლებიც ადამიანს ყელში ჩარჩა
და შემდეგ ფილოსოფიად გამოაცხადა.

მე კი ჩრდილი ჩავაბარე.

მითხრეს:
— რისთვის გჭირდებათ მისი უტილიზაცია?

ვუპასუხე:
— მინდა, მისგან ხვალინდელი დღე დავამზადო.

— და თუ ხვალინდელი დღე არ არსებობს?

— მაშინ გუშინდელს შევაკეთებ.

— გუშინდელი უკვე გამოყენებულია.

— სწორედ ამიტომ აქვს გამოცდილება.

კაცმა ოქროსფერი კალამი ამოიღო
და ჩემს არარსებობას ხელი მოაწერა.

იმ ღამეს პირველად დავრჩი სინათლის გარეშე.

მაგრამ უცნაური რამ მოხდა:
სიბნელეში ჩემი ჩრდილი აღარ ჩანდა.

მივხვდი —
შესაძლოა, მთელი ცხოვრება
საკუთარ თავზე დაგრძელებულ სიბნელეს ვატარებდი
და მას პიროვნებას ვუწოდებდი.

ახლა ჩრდილის გარეშე დავდივარ.

არ ვიცი, ეს გათავისუფლებაა
თუ საბოლოოდ დაკარგული სხეული.

მხოლოდ ერთი რამ ვიცი:

აბსურდი სამყაროს შეცდომა არ არის.

ის სამყაროს ერთადერთი საწარმოო ხაზია,
რომელზეც ღმერთი ადამიანად იქცევა,
ადამიანი — საკუთარ ჩრდილად,
ხოლო ჩრდილი —
იმ კითხვად,
რომელსაც პასუხის გაცემა აღარ სჭირდება.

და სადღაც,
გადამუშავებულ სინათლეში,
ჩემი ძველი ჩრდილი კვლავ მუშაობს.

ის აწარმოებს ახალ ადამიანებს.

ყველას ერთი ინსტრუქციით:

იცხოვრე ისე, თითქოს არსებობდე,
მაგრამ არასოდეს მოითხოვო
არსებობის დამადასტურებელი საბუთი.

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2024