მიყვარს გაზაფხულის ნაზი სურნელი,
უტოტო ხეებს რომ სცვივა..
გულში მიტრიალებს ჩემი სულელი
სახელად ნანა რომ ჰქვია...

მერცხლებთან ერთად ცაში ავიჭრებით
უსაზღვრო ველებს ჩვენ გადავსერავთ...
როცა დავიღლებით,სადმე ჩამოვჯდებით
ჩრდილში დავისვენებთ,გულს გადავკერავთ...

და მარტოობაც წარსულს ჩაბარდა
მალე ამოვალ სიბნელის ჭა-დან..
კვლავ ერთად ყოფნამ სახე გაბადრა,
ისევ დავიწყებთ ცხოვრებას ა-დან...

ნეტავ ეს ლექსიც სიმართლე იყოს...
თავს რომ ვიტყუებ,არ კმარა განა?!
ამ ყველაფერს ხომ ოცნება ჰქვია,
და ოცნება კი,სახელად – ნანა...