ნარცისებს ფერი აქვთ სისხლის და
ტკივილებს ვერაფრით ვიამებ,
ბე, სითბოდაცლილი, სიკვდილთან
წახვედი, ვეღარც კი გიამბე...

ფიქრებით, ღამეში გეძებდი,
ცრემლებით ვიბანდი ცხელ ღაწვებს,
ლოცვებში რამდენჯერ ფერებით,
ვამბობდი ჩურჩულით შენს სახელს.

ტირიან გაზაფხულს ვაზები,
ჩეროში გახუნდა აპრილი,
დაყარა დღეს სევდამ ნალები,
ჯირითობს ბრმად ლაგამაყრილი.

სოფელმა დაკარგა ბავშვობა,
დაიმსხვრა ის მყუდრო ნაჭუჭი,
ეზოში ბანცალებს, დაობლდა,
სილაღე გაცვეთილ ფაჩუჩით.

დადუმდნენ მოხუცი ვერხვები,
აქ, ქარმაც იცვალა სადგომი
და ისევ თავიდან ვეჩვევი,
სიცივეს, შიშველი სამოსით.

...სიცოცხლეს სიკვდილის ფერი აქვს,
ბე... იცი? დაწყლულდა თვალები,
ტკივილი აქ არის, ჩემშია,
სულს მიფლეთს სისხლიან ბრჭყალებით...