ისე გავიღიმებ, ვითომც არაფერი,
,,ხვალე” ამომივსებს ნასევდარ უპეებს,
წვიმას გადავეცი როგორც ,,ალავერდი”,
მელანქოლია და ქარს თუ დაუჯერებს,
ქუჩებს გაუყვება, იქნებ სახმრეთისკენ...
მალე გადაივლს, როგორც ამინდები,
მთვარეს შევსებამდე თუკი დავეწიე,
მენდე, უმიზეზოდ აღარ ავიჭრები...
დილის საათია, უკვე საღამურში,
მზემ ცას დაუკოცნა სველი ბაგეები,
სადღაც უღმერთობა, ლოცვით დაზაფრული,
ფუჭი სინანულით თავს ხრის გამეტებით.
ლექსებს დაეკარგათ გზა და ადრესატი,
უმისამართობა სენად რომ მომედო...
იცი, ხასიათში ვეღარ გავფერადდი,
შემრჩა განწყობა და ისიც მოპოეტო.