გუშინ ქარიანი იყო ნაბიჯები,
უფრო სიშიშვლე და მეტი უსიტყვობა,
რავქნა მარტივად თუ მაინც ავირევი,
ვეღარ შეველიე ლექსად უნიჭობას.

სულის ნატვრის ხეზე, აღარ ვაკოწიწებ,
ჭრელ-ჭრელ სურვილებს და ვითომ მეამიტი,
შიშველ გაორებას ვეღარ ვაშოშმინებ,
მგონი შევეჩვიე, ვიყო მეამინდე...

თითებს სითბოს აცლის ღამის სიჩუმე და
(უკვე რახანია ლოცვად არ მინდიხარ),
კიბეს დავუყვები, ირგვლივ სიყრუეა,
გიჟად შერაცხული, ბევრად ადვილი ვარ.

გუშინ ქარიანი იყო ნაბიჯები,
ზოგი ზიგზაგით და ზოგიც უზიგზაგოდ,
როცა უსიტყვობით გაცლას ვაპირებდი,
ჩემში შეგიფარე, სევდა უბინაო.