მონატრებით დატვირთული აზრი მიაქვს ქარს,
          ადრინდელი მოგონება აჯახუნებს კარს,
          დროის როკვამ სინანულებს დაუხუჭა თვალი,
          ორმა ვარდნილმა ვარსკვლავმა ცას დაატყო კვალი,
          ნეტავ როდემდე გავუძლებ ზმანებათა ჯარს,
          მთვარე არევს ერთმანეთში ავდარსა და დარს,
          გამოსახა მზემ სილაზე აჩრდილები მკრთალი,
          იგრძნო მიწამ დაზაფრულმა მისი სუნთქვა მშრალი,
          ყველა განცდა იდუმალი ნისლმა გადაწყვიტა,
          უკვე ვატყობ,უშენობა ჩემში რეკავს ზარს,
          აღელვებულ გულს ვაჟღერებ,ვით მუტრიბი ქნარს,
          რა საამოდ ფერფლავს აწმყოს შენი ტრფობის ალი,
          დილა ხატავს თვალთა ფსკერზე ურყევ იმედს ხვალის,
          აუხდენელ ოცნებათა გუნდი მაკრავს გარს,
          როდის შემიყვარებ ისევ,ჩემო სერაფიტა?!