დამძიმებული წინ მიიწევს ოცნების ტივი,
        ჩამოათოვებს შემოდგომის ნისლებს ფრთებიანს,
        გადაებმება თბილ ღამეებს დღეები ცივი
        და ნიშნეული ზმანებებიც გამიქრებიან.

        მომეპარება ფეხაკრეფით გრძნობა ქურდული,
        ჩრდილში გაზრდილი მწუხარება მოიკრებს ძალას,
        მაგრამ ვით ჩიტებს ემუქრება ცელქის შურდული,
        მეც მოგონებით ვემუქრები სევდის სამალავს.

        ოცნების ტივზე ჩარჩენილი მოვუხმობ იმედს,
        თუ ვერ გავუძელ ჭორომებში წყვდიადის ქუხილს
        და გადავლახავ მიჯნას უსასრულობის მძიმედ,
        მაგრამ ცხოვრება არ შეგინდობს ურვას და წუხილს.

        ნამდვილი სიტყვა ვერ დამათბობს ეული ნიშნით,
        ბედი ამ მერყევ სამყაროში საპნის ბუშტია,
        მოგონებებო,თქვენ ჩურჩულით მხოლოდ ხელს მიშლით,
        მიჯობს დავნებდე მყოობადის ხელებს ჭუჭყიანს.