მაკრატელაზედ ისვენებს ნისლი,
ნასახლარს ქარი უკმევს სიმშვიდეს,
ხატიმიწებზედ ზაფხული გრილი,
ხავსმოდებული ნიში-პირიმზე...

ცელგადებული პაპაი წყალზე,
წყაროზე ჩრდილი მწვანე ბუერის,
ძველი წარწერა საძელისთავზე,
ვინმე მეცხვარე, სულით მელექსის.

არაგვის ჩქამზე ნამღერი დილა,
კერას-ქალაი, ღამე მენაბდე,
რექიას რბოლით ქვებზე სდის სიქა.
თუკი უხამა ავდრებმა ცაზე.

თმაში ნათიბის შამაგყვა სუნი,
ბეჩა, თოლებზე გატყობ დაჰღლილხარ,
უშენოდ არცსად მიდგება გული,
მთას არ სჩვევია დაღლა ადვილად.