მიმწუხრის ჟამი.ჩაესვენა მზე,
დადუმდნენ ჩრდილნი პირამიდების,
თითქოს ეჰნატონს,ნეფერტიტს,რამზესს
მოაკლდათ სხივი ძველი დიდების.
                უწყალოდ ბრუნავს ცხოვრების ჩარხი
                და განვლილ დღეებს გვკიდებს ტვირთებად,
                ფარაონების მრუმე სამარხი
                გარდასულ ლანდთა ოხვრით ირთვება.
ღამეა.ფშვინავს უდაბნო მშვიდად,
თვალი ეჩვევა სილას მთვარიანს,
ადრე ეს ღამე ფორიაქს მგვრიდა –
ის ხომ სიკვდილთან წილნაყარია!
                წარსული თავის სიღრმეში მითრევს,
                სრულდება,რასაც აღარ ველოდი,
                სიჩუმის ზღვარზე გადაშლილ ფიქრებს
                ვაწვენ აკვანში უდარდელობის.
ოჩანი რიტმი დასწურავს წამებს,
ქარებს გაატანს კუშტ სინამდვილეს,
მამლის ყივილი გადაფხრეწს ღამეს,
ფხიზლად ოცნებას გამიადვილებს.
              ცას დაემჩნევა ვარსკვლავთა ცვენა,
              უძილო თვალი ვერ იგრძნობს სიზმარს,
              თუნდაც უსიტყვოდ დამუნჯდეს ენა,
              შენსკენ მოვმართავ ოცნების პრიზმას.
და ალიონის მთრთოლვარე სახე
დახატავს სფინქსის მედიდურ პროფილს,
ელვარე კვალი უეცრად დახევს
სევდას ნამალევს და ჯერ არყოფილს.
              მზე კვლავ ამოდის და ქრება მთვარე,
              ჩურჩულს იწყებენ პირამიდები,
              სიძველის სუნთქვა ისევე ამრევს,
              ვით ბავშვს რიდიანს კოცნა დიდების.
და განთიადის მწვავე ალმურში
შენზე ოცნებას დავედევნები,
მსურს,რომ ვიგემო შეხედვა მრუში
და შენი ტრფობის მწიფე მტევნები.