ფიფქების სინაზე
შევერცხლილ მინაზე
ასრულებს ხანმოკლე ვარდნას,
ნაზი შემოდგომა,
მზის მხარდამხარ დგომა
სუსხიან დღეებში გადნა.
      ფიფქების სინაზე,
      ფიქრები ბინაზე,
      სადაც მიგვიღებენ ერთად,
      სარკმელზე კაკუნი,
      ურდულის ჩხაკუნი,
      მიჩუმდა ზრიალი მტერთა.
            გუგული კედლიდან
            დროს სწრაფად ხედნიდა,
            ხმაური მოირგო სმენამ,
            თითების სიცივე,
            ვეღარ მოვიცილეთ,
            სიტყვები დაკარგა ენამ.
                  გრძნობების სანგარში
                  რომ ტყდება განგაში,
                  ჩუმობს მონატრება წყნარი,
                  ერთურთის გუგებში
                  ვიპოვეთ ნუგეში,
                  აჟღერდა თანხმობის ქნარი.
                        ოცნების მხარეში
                        დავიწყეთ თარეში,
                        ბუხრიდან ავიდა კვამლი,
                        თოვლიან ღამეში
                        არ მსურდა გამეშვი,
                        შემაკრთო ყივილმა მამლის.
                                ნაძვების ჩეროდან
                                მთვარე რომ მღეროდა,
                                სახურავს დააწვა ჩრდილი,
                                ბზარიანი სარკე
                                ვის მშვენებას არკვევს,
                                ვის უხმობს სიმღერა დილის?
                                      შორს დარჩა შიშები,
                                      რომ კვლავ გაგიშვებდი,
                                      გარბიან დღეები ზამთრის,
                                      მომავლის გზებიდან
                                      ორივეს მზე გვინდა,
                                      გაზაფხულს იმედად ჩავთვლით.