მზემ ლოკა ქუჩები, ვიგონებ ალიონს,
დაღლამდე დაგითვლი ლექსების ბწკარედებს,
რომ ნახო, სტრიქონში როგორი ყალბი ვარ
და მერე ამ ჩემი სიყალბით გავერთო.

ჩვეული ღიმილიც “მოვხიე” სახიდან,
გრძნობები თამაშით როდემდე ვატარო,
გაბერწდა სიმშვიდე დახავსულ სხეულში,
თითებში დავკალი უმწეო სამყარო.

დავცინი ოცნებებს, ქალაქურ ქარებში,
დავფანტე განცდები, ილევა განწყობა,
ფიქრები წლობით და დროისგან ნაჩეჩი,
აღარ მაქვს სურვილი ხელახლა დავაწყო.

ვამთავრებ ქაოსურ შეგრძნებებს ჩემში და
თვალებში ვაღამებ შენს პროფილს დაისზე,
წავალ იქ, სადაც სულ არავის ელიან,
სადაც სხვა ასეთს და...
უსიტყვოდ გამიგებს.