ხაფერ, დერვიშის გზაა შენი გზა - მომავალი,
შენც წახვალ იმ გზით, შენამდე რომ ვლიდა მრავალი,
უდაბნოს ქვიშით აგევსება აბგა მწირული
და არასოდეს არ გექნება სულის წამალი...

ქვიშით ააგებ მინარეთებს და გუმბათები
ცას მისწვდებიან ოქროვანი მათი თათებით,
შემოილეწავ ტანზე დროის კლიტეს და ჟალტამს
და ჟამის ბორგვას უკვდავებად დაემართები...

ნუ გენაღვლება დღევანდელი, ფაკირო, გვემა,
თავად უფალმა ამოქარგა ეგ შენი გემმა,
შენი ვალია სევდიანი შორი წარსულის
და მომავალის გადაჭდობა და შერიგება!..

მერე რაა, რომ ჩამოძონძილს მიათრევ ჯვალოს,
რომ ეკლებიანს შიშველ ფეხით მილეწავ კალოს,
შენში ძალაა უკვდავი და დიადი მზისა,
რომელსაც ძალუძს დავიწყების ზღუდე მიგალოს!

ელ-დამასტ ელდინს აიტაცებს ბრბო ბევრეული,
ხელიდან ხელში წავა შენი ლექსის რვეული
და სიყვარულის აგრამანტად აიფარჩება
ეგ გულგრილობა დღეს შენს სახელს შემოხვეული!..