არა მგონია, ფერიები ასე დაჰქრიან.
მაღლიდან დაბლა ეშვებიან ნუთუ
არ ცივათ.
დაბლა წყვდიადი, იდუმალება,
ეგ შენი სახე  მზეს ემსგავსება,
წყვდიადს ანეთებს როგორც,
ზმანება
თეთრი ნიფების ცაში აფრენა.
ზღვაზე ცრემლებათ იღვრება
ქარი .
ქარიშხალს ესმის ,,სევდიან
ქნარის.
სიმების კვნესა ,ცრემლების
ზღვაში.
გედივით დაჰქრის მოარულ
ხმაში.
და ჩემი გული სუსტი ზახილი
ნუთუ არა სჩანს უკვე უკვე ნაპირი.