როცა ჩემი და შენი წამების ისარი
პარალელურად იწყებენ წოლას,
ქალაქი ბადებს ჩვენი ფანტომების შეხვედრას...
და უწყლო სივრცეში დარჩენილი რკინის თევზი
ჩემს წამგანცდებში იწყებს ცურვას,
მე ვიბადები შენი ჩრდილების მიღმა
და არ ვიცი რა ვთქვა...
როცა ჩემი ხმის სიხშირეები ტალღებივით
იშლებიან შენი სმენის იშვიათობებში,
შენს ფანჯარასთან ჩავლილი ჩემი ღურუბლისფერი თვალები,
იმახსოვრებენ შენს არნახულ ნაკვთებს ძილის შუალედებში.
და მე საშინლად მინდა მოგიყვე ჩვენი პარალელურად ჩაწოლილი ისრების შიშზე...
მაგრამ სიტყვები კარგავენ ხმოვანებას
უსიციხლო თევზის ფარფლებში ჩამკვდარი მზის სხივებივით.
და მე ვიმახსოვრებ შენს თვალებს...
რომლებიც წამების ისარივით სწრაფად გარბის
ჩემი დაბნეული მზერების მიღმა...
რაც მაიძულებს გაქაცევას ისევ...
და მე მაინც ვცურავ წრიული მოლოდინით გადავსებული...
და პერიოდულად მკვდრადშობილ ნაყოფებს ამ სიტყვებშორის ვმარხავ..
არ მიყვარს როცა შენც გრძნობ ჩემი კუნთების კანკალს
და მინდა გითხრა ჩვენი წამების ისრის დამთხვევითობებს
ქალაქი ბადებს..
თუმცა  შეხვედრის ყოველი წამი
იმავდროულად იღებს წასვლის მინშვნელობას
და მეც უნებლიედ ასე ვაგრძელებ...
გარდაცვალებისფრად,
თეთრად,
წრიულად...