ამბობენ, თურმე ბევრს ეწევაო,
დრო ,,აკრეფილი” მას ზურგით  დააქვს,
თმაგაჩეჩილი ხვდება ალიონს,
დაისს სასმელით ბაც ფერებს ხაპავს.
შეიგინება, (თუმცა ქალია),
ფეხზე იკიდებს სამყაროს ადათს,
მერე წავა და ფურცელს აჯღაბნის,
მასში დაგროვილ ალალს და მართალს.

“პოეტი ვარო”, მერე რა თუკი,
უკვე დაწერილს მერამდენედ ხნავს,
მუშტრის თვალებით სინჯავს ნიღბებს და,
მალ-მალე ირგებს სხვის დასანახად.
ხანდახან სულით მოხეტიალე,
ღამით ქუჩებში ტერფებით ხატავს,
დღისით, ყველაფერს მუზას აბრალებს,
გათენებას კი ცივ სხეულს პარავს.

გადღაბნილ ღიმილს სახიდან ითლის,
ერთფეროვნად რომ
გადაჭიმულა,
მთლად გაგიჟდაო და მანდილოსნის,
ნიღაბი წყალში გადაისროლა.
ვარსკვლავებს ფეხით აედევნება,
დარაბებს გახსნის სუნთქვა შეკრული,
იყვირებს თუნდაც გათენებამდე,
მთვარეულივით სხეულ-შეშლილი.

ამბობენ, ჩემზე, ბევრს ეწევაო,
დროს და
კვამლივით, ფილტვებით დააქვს,
თმაგაჩეჩილი ხვდება ალიონს,
დაისს კი ფერებს სასმელით ხაპავს.
პოეტი ვარო, იბრალებს რითმებს,
უყვარს შარიანს ამაზე დავა,
ქალია, მაინც შეიგინება,
თავისუფალი გიჟია რაქნას...