აქ ყველაფერი მოჩანს არაფრად,
    ვფურცლავ გაცრეცილ დღეთა სარჩევებს,
    შემომხვდა ფიქრი სულის სარდაფთან
    ჩემში ხეტიალს ასე ნაჩვევი.
    სასოწარკვეთის კარი დავგმანე,
    ვაჩვენე დარი დარდის დარაბებს.
    ნება, თუ რაღაც ამისდაგვარი
    ცხოვრებისათვის აზრს იმარაგებს.
    შემოდგომის ფერს წამლად ვიწურავ,
    ზამთარში თვალებს რომ ვუსალბუნო.
    დღეთა სარჩევში ვეძებ იმ სურათს,
    ბედის კალთის ქვეშ რომ შემაბრუნებს.
    არაფრისაგან ვაგებ ხუხულას,
    სარკმლებად ვაბამ იმედს დანაზოგს
    და ფიქრის სახლში გადაუხურავ
    სხვენს დედაბოძად ჩემს თავს ვთავაზობ...