დუმილით გავლევ დროს კარჩაკეტილს,
გადამირჩება ღამე მოცლილი,
თხრობით მოვყვები ბოლო გაკვეთილს,
უსინათლობით აზრგამოცლილი.
              მთვარე მასწავლის სურვილთა მალვას,
              მზე კი მიჩვენებს ოცნების ოხვრას,
              ჩემი ფანჯრის წინ დარგავენ ალვას
              და თვალს გავუწვდენ მის მიხვრა-მოხვრას.
ბრმა ალიონის მზერა უნდობი –
დაშინებული ვეძებ ბნელ კუთხეს,
გასულა ჟამი მტრედის ხუნდობის,
თვალებმა თვალებს სიმართლე უთხრეს.
              მე კი ჯიუტად ვუხდიდი ღალას
              შენს მუქ თვალებში მროკავ მაქციებს
              და სიყვარული რომ დაიღალა,
              წლებმა ვამპირად გადამაქციეს.
ადამიანთა ფიქრის ჯერია,
გულშიღა ფეთქავს განცდის ნალევი,
ცხოვრება ისევ გადამერია,
ცრემლს იშრობს სევდა ნამტირალევი.
              შვიდჯერ გაირბენს ცვალებად ციკლებს
              სულში მცხოვრები ლურჯი მაქცია
              და არემარეს ხარხარით იკლებს,
              სიყვარულს კი კვლავ თალხი აცვია.