მანძილების ზომას ვიღებ გონებით,
ერთმაგს უმალ გადავაქცევ სამმაგად,
შიშს შურიანს აღარ დავემონები,
ეჭვის ფესვებს ფიქრს ჩავუფენ ამაგად.
                ნახმალევი უნდა მაჩნდეს ბუნების,
                მომავალის რომ რაიმე ვიწამო,
                ოცნების მზე ჩრდილში ტაიფუნების
                მიჩურჩულებს: ბედის შეჩერდი წამო.
წამი კრთება ულოდნელი ხმაურით,
ოდალისკას მზერა მტვერში წვება,
ნებას მოდრეკს ავზნიანი შაური,
ხელად აქცევს უპატრონო ქვებად.
                ასეთ დროებს ვეღარ უძლებს სული,
                რიხით ნაქსოვს დაასველებს სევდა,
                ლომთა ხვედრი გზაა დანავსული,
                ეკლის ტახტზე მეფე განცალკევდა.
ლამის გავქრე ცაში მონავარდე,
ახლაც თუ ვერ მოვიშორებ დარდებს.