ნუ დავივიწყებთ დიდგორის ველზე,
როგორ ვიმარჯვეთ თურქ-სელჩუკებზე.
თამარის დროს კი შამქორს, ბასიანს
მეფე გიორგის, ბრწყინვალეს, დიადს.
ნუ დავივიწყებთ მათ მოწოდებას
პირდაპირ ნათქვამს, გნებავთ ირიბად,
სიტყვებს ამოსულს გულის სიღრმიდან:
სოფელს ვტოვებდეთ უნდა პირწმინდად.
მართლაც და ასე დალიეს სული
საქართველოზე მოტრფიალენმა,
მათი სახელი შემოგვრჩა გულში,
სიდიადე კი წაიგეს წლებმა...