დღეს ასე მშვიდი რატომ ხარ, ზღვაო!
თითქოს ამქვეყნად იმისთვის გაჩნდი,
რომ შენს მოსარკულ გულისპირზე
ვარსკვლავებმა  სავალი ზომონ,
მონატრებული  ერთმანეთი  ათვალიერონ.

ამ  ვარსკვლავებმა
შენში  გაიცნეს ერთმანეთი
და შეიყვარეს,
მეც შენში მიყვარს ჩემი თავი.
როცა შენში ვარ, ჩემფერი ვარ
გამომრიყავ,და - მე ხომ კენჭი ვარ.
- გავშრები და
დანარჩენებს დავემსგავსები.

შენ დიდი ხარ და ძლიერი ხარ,
მე კი პატარა,
მაგრამ შემხედე! -
ერთი წახნაგიც აღარ შემრჩა,
ქვეყნად იმდენი ვიგორიალე.

რაც ჟამი გადის,
კი არ ვიზრდები,
ვპატარავდები.

იმდენი ხნის ვარ,
იქნებ სულაც ბავშვი მახსოვხარ.

ვიცი,
სად მიდის,
მხარს რომ შეუცვლის
მეზღვაურებს,
შენი ფიქრის ჩუმი დინება
და ისიც ვიცი,
გულისგულში რა განძებს მალავ,
მაგრამ არ ვიცი,
ეს ხმა როგორ გადმოგაწვდინო.

აღელდი, ზღვაო,
დამაყარე შენი შხეფები -
მარგალიტები მაგ გულიდან ამონაკრები!
მესიყვარულე,
ისევ მწარედ მესიყვარულე,
ვიდრე ვარ ქვეყნად,
საბოლოოდ ვიდრე გავქრები!

 
1986