როდესაც წვიმა ჩარეცხავს მინას
და გაიღვიძებს სევდა ნიჭივით,
გულში წარსული დაიდებს ბინას,
შემოპარული ქურდი ბიჭივით
                ხელით აწონილ სითბოს ნამსხვრევებს
                წართმეულ ფიქრთან ახლოში დადებს,
                ძველი რიტმები მანამ მამხნევებს,
                სანამ ობობა სულში ქსოვს ბადეს
გადაქანცული ზმანება ბაცი
სველი თოვლივით ედება ქუჩას,
მკლავებგაშლილს და ბარბაც-ბარბაცით
მომავალ ტკივილს ბოლო არ უჩანს
              ცეკვავენ მწუხრში ენები ცეცხლის,
              მიმირბის თვალი ღამეულ ცისკენ,
              ვარსკვლავებს დაჰკრავთ ელფერი ვერცხლის
              და მარტოდ მყოფი უცებ მოვიწყენ
დაჰბერავს ცივი ქარი ცხოვრების,
უფესვოდ შთენილს წარმტაცებს ნებას,
როგორც ჭუჭყიან ფულს მათხოვრები,
ვითვლი არგანცდილს ჯერაც წამებას
              წარსულ ოცნების მკრთალი ორდენით
              დაიფარება გულის ფიცარი,
              ჩემში დარჩება ცოტაოდენი
              მისაბაძი და დასაფიცარი
წვიმა კი მინას მაინც ასველებს,
სევდას ვერ აქრობს მზერა ქურდული,
ცხოვრება ბნელში გზავნის წამსვლელებს
და კარს ედება მძიმე ურდული