მთელი ოთახი აუვსია სიცარიელეს,
სიცარიელეს აუვსია მთელი გვამი და
სასაფლაოსთან შექუჩებულ ყვითელ იელებს
ჩემი ფანჯრიდან (ეკლესია მოჩანს გაღმიდან)
ვუმზერ. თვალებში მინავლული კოცონი ბოლავს;
უსინათლოა, უსითბოო და უსიცოცხლო_
სოფლად ქარისგან მოგლეჯილი ბებერი ბჟოლა,
ან მივარდნილი ეზოს კუთხე თავისი ცოცხით_
როგორც და თვალებს ვინ დაეძებს, ან თვალის ჩინებს,
როცა ძარღვებში სისხლი კი არ, შხამი დამიდის!
ნასამშობლარში თავიც ვეღარ გადავირჩინე,
წმინდა დედოფალს ანაცვალეს ბოზი მამიდის
სადაც თავიც და თავმოჭრილი მთელი ცხოვრებაც!
სადაც სიმართლე ზარ-ზეიმით, ზალპით დამარხეს,
სადაც თაობებს სულ ომები ემახსოვრებათ
და ფერად ნაჭრებს შეაბამენ, სადაც, გამხმარ ხეს...
სიცარიელეს აუვსია ყველა ოთახი...