აღმაფრენა დაარქვით,გინდა სულისკვეთება,
მომენატრა არაფრის არაფრისგან კეთება.

მივხვდი, თავის დადება არაფერზე არა ღირს,
ახლაც იმ კურთხეულის მე ვარ ბრმა იარაღი.

ამბობს-სიტყვა სიტყვაზე უნდა გადააბაო,
აცეკვებულ პეპელას შეუკერო კაბაო,

ღამე ისხამს ვარსკვლავებს,ესეც კარგად იციო,
აქანებულ სტრიქონში ჩანდეს ზღვის ლიცლიციო.

დადგომია ამინდი- უწვიმო და უქარო,
ხელის დაუკარებლად ნახონ რაც დაუკარო.

გულო ჩემო დამსკდარო, ათას გულთან ნატოქო,
ვისი გული უძღები შევძრა ან შევატოკო.

სამარეშიც ჩამყვება ჯავრი რაც მიჭამია,
ღმერთი რომ არ მასვენებს, ის წუთი და წამია.

თუ გინდა რომ ამ მადლში, ამ ცოდვაში ერიო,
შენვე უნდა გემსგავსოს შენი არაფერიო.