მამეზადე,
არიან ქალაქები თავიანთი დროშებით ცაზე,
სადაც ცა
სულაც არ ნიშნავს ღრუბელს
და არც ის ბავშვი
ცრემლი რომ დასდის სისხლიან ტანზე
აფეთქდა ბომბზე,
მან ესესაა დატოვა დედა
და
ფანჯრის მიღმა მომავალს გაჰყვა.

მამეზადე,
არიან ქალაქები თავიანთი პორტებით ზღვაზე,
სადაც ზღვას
სულაც არ მოჰყავს გემი -
გემი რომლითაც დახმარებებს ეზიდებიან
ლტოლვილებისთვის
და იქ
ვარდისფერ სახლებს აშენებენ ყვითელ ქვიშაზე,
ცისფერ სათვალეს იკეთებენ
მწვანე თვალებზე,
თეთრ კრემს უსვამენ ხორბლისფერ კანს და
ავოკადოს ხეებს რგავენ
ჩაყოლებით მწვანე გაზონის.

მამეზადე,
დამიჯერე,
არიან ქალაქები
სადაც ცა და მიწა ცვლიან ადგილებს,
სადაც მკვდრებს კიდებენ ცაზე
და სულებს ღმერთი
იღებს მიწაში.
ამ ქალაქებში ღმერთის ცნება პირობითია და
იცვლის ფორმას, როგორც წყალი,
როგორც ცოდვილი ვამბობ - რაღა
ამ ქალაქში გარდავიცვალე, ხუთშაბათ დილას
როცა დავტოვე დედა
და
ფანჯრის მიღმა
მომავალი დარჩა წარსულში.