წამაედ ქალავ, მთის რა გითხრა,
ბარში გპატიჟობ,
კოშკის რა გითხრა, ოცნებებს კი
ნაღდად აგიგებ,
რა ადვილია, მოინდომე,
ჰო და გაფრენა...

და გაღვიძებულს თვალზე ისე
დაგაბიჯებენ -
ისევ დახუჭავ,
უჩემობას იტირებ, ანდაც
თალხებს ჩაიცმევ, ანდაც
ივლი უბრალოდ შუკით
სადაც მკვდარს ცოცხლის სიცოცხლეც კი
არა და არ სწამს,
ცოცხალს კი მკვდარი გარდაცვლილი
ჰგონია ოდენ.

და შენ რა იცი, თუმცა ვინღა თუ არა
შენ და,
ისევ შენ გმართებს გამიგო და

გამომიგონე

გახსოვს? ინდომებ...
ადვილია...
ჰო და გაფრენა...

წამაედ ქალავ!