აქ, ჩვენთან, ქალაქს ფერი აქვს სუსხის,
გზად კანკალებენ ლამპიონები,
დღეები უფრო ღამეზე სუსტი
შემოგვეჩვია, არ გიგონებდი
მახსოვს,
თან ახლაც სიცხე მაქვს დედა,
მიყვარს ტარება ჯიუტი ბავშვის
ჩემში და როგორ მინდება შენთან,
მერე რა თუკი ნაწყენი დამსჯი...
ვერ გავექეცით სიშორის სინდრომს,
მონატრების რომ გახდა მკერავი,
გიყვებოდი და მთელი დღე ვფიქრობ,
რად მომეჩვენე ასე ფერმკრთალი...