მელოდიურად სუნთქავს ზამთარი
გარეთ და მზერას ვკიდებ ფანჯრიდან,
დაძრწის სიჩუმე ფეხებდამზრალი,
ღამის მეგობრად ვფიქრობ გარჯილა.

სულის სიშიშვლე შეჰყრიათ ხეებს,
უხმოდ მალავენ თვალებში სევდას,
ნისლი სხეულზე მოედო ხევებს,
რუხ ხასიათად თან რომ დამსდევდა.

ხელოვნურ ბურუსს ვხატავ მინებზე
სუნთქვით და ლოდინს გიტოვებ მიღმა,
სიშორე ალბათ გასტანს დილამდე,
სანამ შეხებით დავადნობთ ყინვას.

გავბანალურდი, წერაც მომბეზრდა,
მზემ ამინდები ვერ გადალახა
როგორც მე, ჩვევად მექცა მოწყენა,
მაშინ როცა შენ ჩემთან არა ხარ.