მარტყოფის მონასტერში მანანა აღესრულა
და დებს დაუკრძალავთ ახალი მონაზონი.
საფლავზე ამოსულა წყვილი ფურისულა.
ამ წყვილმა ფურისულამ ხანი მომაგონა,
როცა ერთ კუთხეში მყუდროდ მივსხდებოდით,
ამბებს მოვყვებოდით მთისას და ბარისას,
არაყ-,,საქუჩებელს,,  ჩუმად გადავკრავდით,
ვიტყოდით:,,ეს ერთი - წესია, მკვდარის ას!,,
მერე ცოცხლებისას შევსვამდით ხმაურით,
თუკი დაგვაცლიდნენ ჩვენივე  ,,ბღარები,, ,
შუაზე გავიყოფდით ერთ ლუკმა კეცეულს...
მანან, მარგალიტი იყავი, ღარიბი.
სიკვდილმა რამდენი რამე დამანანა,
ცრემლით დამინამა პირ-სახე  და გული.
ცხოვრება, მანანო, ,,რა მარხე ყოფილა'',
რა მალე ხუნდება მზით მოფარდაგული!
მანან, მანდ, ზეცაში შენთვის ადვილია,
აქ ?! - ისევ ძნელია ცოცხლებში გაძლება,
რაღაცას მოველი, რაღაცას მოველი,
და ვიცი, ამ ლოდინით სული რომ გამძვრება.
ცოცხლისთვის ჩამომესწრო - მეტყოდი ძველებურად:
,,ნუ იცი მოგონება ტყუილი დარდისა,
მაშ მე რა ვიღონო, მაინც რო არ ვუტყდები,
გამჩენ ხო გვიფარავს,ღვთის მადლი დაგვდისა!,,
ვეღარ გინახულე, ახლა გვიანია.
,,მემრიაც ამოვალ,, , უფალი თუ ისურვებს.
მიწყივ მომარხულე დები მოუვლიან
საფლავის გულისპირზე ამოსულ ფურისულებს.