მივდივართ... მხარდამხარ მოგყვები, გამართულ წელით და მხედრულ ნაბიჯებით... ხანდახან უეცრად თვალებით გნებდები. ჰო, მხოლოდ თვალებით, რადგანაც ხომ იცი, ჭრელია ხალხი და აურევს ჭორ-მართალს. მრცხვენია ცოტათი... ახლა მსუბუქია სხეული რატომღაც, სული კი დამძიმდა და ძლივსღა დაათრევს ცოდვიან ნაოჭებს ავსებულს ლექსებით... ჩვენ, ახლა ჩვენს სულებს მივათრევთ მწვერვალთან. ჩვენ, ახლა ჩვენს ფიქრებს ვაყოლებთ კლდის ღარში, როგორც ჯარისკაცებს უძვლო საფლავების გარდაცვალებაში... ვინ ნაამბორალ ტკივილებს დათვლის, ვინ კი ქარაფებს ქვადქცეული სიმარტოვიდან. გათენებამდე ერთი დღით ადრე...
ავედით. თოვლდამჯდარ თეთნულდზე ვმაგრდები. მარაგად ვიზოგავ უნებურ შეხებას, გზაში რომ ჩამოწვა ჩვენს შორის სიშორედ და გამოიწვია უხერხულობა...
უკვე კვირაა, რაც ჩვენ ასე ცალ-ცალკე ჩვენ-ჩვენს მწვერვალებზე, ნისლის მოზაიკას მუჭებით ვაგროვებთ.
უკვე კვირაა, რაც ოქროსფერ სექტემბერს დეკად გადაშლილი სიშორე დავუთმე, რომ ჩემი ლექსებით დაეწნა ნისლისთვის ყვითელი გვირგვინი.
უკვე კვირაა, რაც ვატოლებთ სხეულებს ჩვენივე ანარეკლს ზვავებად წამოსულს... ღამე კი ისეთი პირქუშად გრძელია... არადა რამდენ ხანს ველოდით ალიონს...
გახსოვს?! ბავშვობაში ჩვენი თვალებიდან ვხატავდით სიწმინდეს ახლა კი წლებისგან დარღვეულ გრაფიკით ჩვენს სულებს დავათრევთ...
და მაინც ადრეა, ან იქნებ გვიანიც...
უკვე კვირაა რაც მზე აღარ ამოდის. ნეტავ, ამ მწვერვალზე რისთვის ამოვედით?! თუკი მზე ისედაც აღარსად ანთია... მაინც ველოდებით... ჩვენ ასე ცალ-ცალკე ჩვენ-ჩვენს მწვერვალებზე... შვიდი... ექვსი... ხუთი... ოთხი... სამი... ორი... ერთი და... გათენებამდე ერთი დღე დარჩა...
ვბრუნდებით... მხარდამხარ მოგყვები.. მოხრილი მხრებით და მოკლე ნაბიჯებით. ხანდახან უეცრად თვალებით გნებდები. ჰო, მხოლოდ თვალებით, რადგანაც ხომ იცი, ჭრელია ხალხი და აურევს ჭორ-მართალს...
-თეკლაააა...თეკლააა... ხედავ მწვერვალმა ტკივილები გამოაზამთრა... -......... - ცვარი ყოფილა შენი ცრემლი დილისა თეკლა.... -.............. -მაქვს ერთი ადგილი კარავში შენთვისაც, გადმოდი....
მე არ მიყვარს მსგავსი პოპულისტური გამოსვლები, ვისაც სურვილი აქვს გაიგოს მას ესმის. შესაბამისად მკითხველი თავად ირჩევს საკუთარი შემეცნებისთვის საჭირო ინფორმაციას. რა თქმა უნდა არ გიწყენ ჩემო კარგო დ ძალიან ნიჭიერო, მაგრამ მე მგონი ის დრო როცა ადამიანები ინფორმაციულ ვაკუუმში იყვნენ წავიდა, ასე რომ ყველაფრის მოძიება და სუბიქტური შეფასებაა შესაძლებელი. "შეხედულებები ძირითადად რადიკალურია"- მანდაც ეგრე ამბობენ? :)).
მე არ მიყვარს მსგავსი პოპულისტური გამოსვლები, ვისაც სურვილი აქვს გაიგოს მას ესმის. შესაბამისად მკითხველი თავად ირჩევს საკუთარი შემეცნებისთვის საჭირო ინფორმაციას. რა თქმა უნდა არ გიწყენ ჩემო კარგო დ ძალიან ნიჭიერო, მაგრამ მე მგონი ის დრო როცა ადამიანები ინფორმაციულ ვაკუუმში იყვნენ წავიდა, ასე რომ ყველაფრის მოძიება და სუბიქტური შეფასებაა შესაძლებელი. "შეხედულებები ძირითადად რადიკალურია"- მანდაც ეგრე ამბობენ? :)).
ასეთი ხმაურიანი და ასეთი ჩუმი ერთდროულად. ალბათ, ვიღაცას უნდა დაედო მისი დისკი, თავად ხომ ამას არ გააკეთებს არასდროს. ჩემთვის ის ერთი დიდი გამოცანაა, რომელსაც იმდენი მოქმედება აქვს რომ ტოლობის ნიშნამდე მისვლას აღარც ვცდილობ და უბრალოდ ვენდობი. უცნაურად ცხოვრობს და უცნაურად ურთიერთობს.(ყოველთვის არა, მხოლოდ მაშინ როცა თავად სურს) თავად ჟურნალისტი ვარ პროფესიით, ასე თუ ისე ჩახედული ლიტერატურაში და მასზე, როგორც პოეტზე ბევრი მომისმენია. შეხედულებები ძირითადად რადიკალურია. ის ასე დადის, ჩუმად...და მაინც მის ირგვლივ სულ ხმაურია
არ მიწყინო კატო, ჩათვალე რომ ჩემი საგაზეთო სტატია იყო და იცოდე ძალიან მიყვარხარ.
თიკო ლომინაძე
ასეთი ხმაურიანი და ასეთი ჩუმი ერთდროულად. ალბათ, ვიღაცას უნდა დაედო მისი დისკი, თავად ხომ ამას არ გააკეთებს არასდროს. ჩემთვის ის ერთი დიდი გამოცანაა, რომელსაც იმდენი მოქმედება აქვს რომ ტოლობის ნიშნამდე მისვლას აღარც ვცდილობ და უბრალოდ ვენდობი. უცნაურად ცხოვრობს და უცნაურად ურთიერთობს.(ყოველთვის არა, მხოლოდ მაშინ როცა თავად სურს) თავად ჟურნალისტი ვარ პროფესიით, ასე თუ ისე ჩახედული ლიტერატურაში და მასზე, როგორც პოეტზე ბევრი მომისმენია. შეხედულებები ძირითადად რადიკალურია. ის ასე დადის, ჩუმად...და მაინც მის ირგვლივ სულ ხმაურია
არ მიწყინო კატო, ჩათვალე რომ ჩემი საგაზეთო სტატია იყო და იცოდე ძალიან მიყვარხარ.
ვბრუნდებით... მხარდამხარ მოგყვები.. მოხრილი მხრებით და მოკლე ნაბიჯებით. ხანდახან უეცრად თვალებით გნებდები. ჰო, მხოლოდ თვალებით, რადგანაც ხომ იცი, ჭრელია ხალხი და აურევს ჭორ-მართალს...
ვბრუნდებით... მხარდამხარ მოგყვები.. მოხრილი მხრებით და მოკლე ნაბიჯებით. ხანდახან უეცრად თვალებით გნებდები. ჰო, მხოლოდ თვალებით, რადგანაც ხომ იცი, ჭრელია ხალხი და აურევს ჭორ-მართალს...
