აჩქარებული ვაკაკუნებ: გამიღეთ კარი!
დაბურულ ტყეში ნუგეშად დგას წყლის პირას სახლი
სასოწარკვეთილს დამიბრუნდა იმედი ისევ
გულგახეთქილმა რომ დავინახემილიდან კვამლი
გადამწვანებულ,გვირილებით სავსე ეზოში
უკანა მხრიდან გამოვიდა პატარა ქალი
გათეთრებული პირისახით, სევდით თვალებში.
შინ შემიყვანა,დამაპურა გამილბო გული
თან დამარიგა ტყე არისო ქაჯებით სავსე
თუ რომელიმეს გადეყრები შემთხვევით სადმე
სამჯვერ პირჯვარი გადიწერე გიშველის სწრაფვე
მან მომაცილა სახლის ზღურბლამდე და სევდიანად მოიხურა ჩემ უკან კარი
მე მოვიხედე და გავვოცდი, გავშეშდი უცებ:
აღარსად იყო აღარც ბაღი და აღარც სახლი!
                            გამომეღვიძა...