.


    ხუთის ნახევარზე ადგა და ოთხი საათი მუხლის ჩოქებზე იდგა. ერთი ორჯერ ქუთუთუებმა უმტყუნა და დაიხუჭა.
 
    წუხელ გალობდა. მოვისმინე და ალბათ არასოდეს ამოვა ჩემი ყურიდან მისი სუფთა ქართველი, მედიდური და ძლიერი ქალის ხმა.

    ათ საათზე ცხოველებთან გავა. მისახედი ჰყავს. ესაა მისი მორჩილება.

    დილას დედა ფებრონიას უთხრა, ნუ წუწუნებ, მარტო შენ არ გაქვს გულიო...

    ისეთი ჩუმია ხანდახან, ვფიქრობ, რომ რამე ვაწყენინე, რაიმე არასწორად გავაკეთე და ამიტომ აღარ ლაპარაკობს...

    ვიცი, რომ შევუყვარდი. ჰმ, მე კიარა ჩემი ნიღაბი... საშინლად ვნერვიულობ ამაზე... ის ისეთი სუფთაა და მე, ან მე-2 ვუყვარვარ...

    ხანდახან მაკვირდება, ნაკვთებს არ ატოკებს. შევხედავ თუ არა, თბილად მიღიმის და ორივე თვალს მიკრავს.

    უკვე სამჯერ მაკოცა. ისე... მიმიხუტა და მაკოცა. ვერ დავმალე ეს ოხერი ღიმილი და ყურებამდე ავწიე... ვიგრძენი, რომ გავწითლდი...

    ის მონასტრის კეთილმოწესეა, ალბათ საუკეთესო... საკვირველია, ზედმეტს არასოდეს არაფერს ამბობს და რასაც ამბობს, იმის ქვეშაც უამრავ კითხვის ნიშანს გვიტოვებს რიგით მოკვდავებს...

    თორმეტი საათის მერე გავალ და მეც მასთან ერთად ვიქნები ცხოველებთან. ვიცი, როგორც კი მივუახლოვდები მაშინვე მეტყვის: მოხვედი გენაცვალეე?  და თვალებში ყველაზე ნათელი სითბო ჩაუდგება...

    იმ დღეს ბაზარში იყო. არაფრით წამიყოლია და რომ დაბრუნდა გული გამეწურა, იმდენი რამ მოიტანა მარტომ...

    ბებიაა. ჩემხელა შვილიშვილები ჰყავს...

    რამოდენიმე დღის წინ, საღამოს, სადილის კეთებისას მითხრა სევდანარევი და სიყვარულგაჟღენთილი ხმით, კიდევ ხომ ამოხვალო. კი თქო დარწმუნებით ვუთხარი. გაჩუმდა მერე...

    ხვალ დედამიწაზე ვბრუნდები... მენანება...


    ამოვალ აუცილებლად, დედა თამარ!


   
24.12.09

  დღეს კი უკვე 19.02.10_ია და მე ისევ დედამიწაზე ვარ...



                                                                                                                                                                      __თამუნია__