გვაწვიმე წვეთო კოკისა პირულ, წაიღე ლეხი გროვილი,
დაგვსეტყვე ცაო დიდითა გუნდით, გახიე ნიღბის ქსოვილი.

დასჭექე ელვავ შენ მეხო მაღლით, ზეცისა ამბავს გვამცნევდე,
ანათე მთვარევ... შენ ქალის გულო... ბნელ-უკუნეთში გამჩნევდე.

გვანათე მთვარევ ღამისას ნაზად, გადაგვიქციე ღამე დღედ...
დაგვბარდნე თოვლო იისა ფერად, ნუ დაგვივიწყებ ამერთხელ.

გვანათეთ წვრილნო მომავლის შუქნო, და არ გაგვცვალოთ ჭიაში.
შეჩერდი ქარო... ჩვენ მიზანს ვიღებთ, ტყვია დავასვათ ტყვიაში.

გაინძერ მიწავ, რომ კვლავ გავიგოთ, ბუნების ძალის სიდიდე,
ამოსკდი ცეცხლო მიწისა გულით, შენც შენი სიტყვა სთქვი კიდევ.

ითოვე ფიფქო ვარდისფერ ციდან, რომ ყველა ჭაღრით დავბერდეთ,
გაბრწყინდი მზეო ნამ-ცვარის შემდეგ, ცისარტყლის ქვეშ რომ ავმღერდეთ!...