სძინავს მწვერვალებს, ხეობანი,
კლდენი და ქვაბნი გაჩუმებულან.
ალკმენი.

1.
დოქტორ ევგენი სვიტკოს სახიდან,
ქათქათა,
თეთრი ცხვრები ძოვენ ბალახს.
ეს ქვები კი სინამდვილეში პურის ნამცეცებია
რომელთა შორისაც დამქანცველი ძილით
სძინავს ქრისტეს
და ხედავს გახუნებულ ხორბლისფერ ფარდას,
რომელში გახვეულიც შემოიყვანეს
კომაში მყოფი საუცხოო ახალგაზრდა ქალი.
მართალია შეუხედავი,
მაგრამ ვფიქრობ:
რაღაცით თქვენც აუცილებლად მოგხიბლავდათ.
საშოზე რამდენიმე სხვა და სხვა ფერის საღებავი ესვა,
ვირთხის კუდივით ჰქონდა თითები
და ცივი მეტალის დაფაზე დაწოლილი,
თითქოს ძუძუსთავებთან გაჩენილი ხორკლებით
ცდილობდა ეთქვა,
რომ ისიც გამუდმებით უთვალთვალებს წვიმიან გზაზე,
ატოტებული შარვლით როგორ გადარბის
მამაკაცი ჰონკონგში
და ზურგზე მოკიდებული აბგით მიაქვს ქალაქის ხმაური.
მაგრამ მე ეს საერთოდ არ მიშლიდა ხელს
რომ მქონოდა მასთან სექსი.

კლინიკასთან ახლოს,
იაფფასიანი სუნამოს სუნმა,
რამოდენიმე ქუჩით გაუსწრო ქალებს.

2.
გადაწყვიტეს გავარვარებული
ლამპის შუქზე შეჩერებულიყვნენ,
ოთახი კუს ფორმისაა
და თაფლის სუნი დგას,
ისინი ვერ გრძნობენ მაგრამ დარწმუნებულები არიან.
ჩექმიდან ჩექმებზე ალუბლის თასმები
შუქნიშნებივით ყვირის,
ფანჯრებს არააქვთ სახლი
და ჭაღებზე,
კოჭებამდე გასიებულ ნაცრისფერ ტერფებს სძინავთ:
ეს ნათურები კი მხოლოდ და მხოლოდ
სადარბაზოებში
ინთება ქრება,
ინთება ქრება
და დოქტორი ევგენი სვიტკო,
მის წინ აღმართული კედელივით ხედავს,
რომ ჰოლდეფ სთრითის ხიდზე,
გერმანელ ჯარისკაცებს ხელბორკილებით მოჰყავთ
რამოდენიმე კათოლიკე მღვდელი
და ისინი,
ყველანი ერთად იცინიან.

ჭიანჭველების რაზმი, დაიძრა მარცხნივ.