აქ ადრე ლამაზი, ფართოფოთლოვანი და წიწვოვანი, მარადმწვანე და ფოთოლმცვენი ხეების ტყე იყო. მერე და მერე კი, ქარმა-ქარიშხალმა, ელვა-მეხმა, ღვარმა-ღვარცოფმა თუ სხვა ავბედობამ ბევრი მათგანი დააზიანა, - ზოგს კენწერო მოამტვრია, ზოგიც შუაზე გადატეხა, სხვები კი სანახევროდ თუ მთლიანად მოთხარა ან მიაწვინ-მოაწვინა.
          ტყეს პატრონი არ ჰყავდა. თავად კი, როგორც შეეძლო ისე პატრონობდა საკუთარ თავს. უჭირდა, ძალიან უჭირდა, მაგრამ აბა რა ექნა - როგორც უჭირდა, ისე ცდილობდა მოლხენას.
          მერე, ერთ მშვენიერ დღეს, ტყეს პატრონი გამოუჩნდა - მესაკუთრე თუ მოიჯარე. გაუხარდათ ტყეში მრავალთ, - იქნებ საშველი დაგვადგესო. ახლადმოვლენილი პატრონის ხმამაღალმა განცხადებებმა კიდევ უფრო განუმტკიცა მათ იმედი.
          მეტყევე მაღალი იყო, ახოვანი, ტანადი და პირმშვენიერი, თუმცა... ბაქია. სულ ერთსა და იმავეს გაიძახოდა, - მალე ჩემი ტყის მსგავსი ტყე დედამიწის ზურგზე არც არავის ექნებაო. ამიტომაც გაუჩნდათ იმედი ხეებს.
          მეტყევემ საიდანღაც კარგად გაწვრთნილი (როგორც თავად განაცხადა) ტყის მცველები მოიყვანა  და საქმეს მიუყენა - რაც ტანმაღალი და გრძელტოტება ხეები იყო რიგ-რიგობით მოაჭრევინა. პირველივე ხის წაქცევაზე დიდსა თუ პატარას ტყეში ელდა ეცა, შიშის ზარი დაეცათ, მაგრამ რა უნდა ექნათ, - სად გაიქცეოდნენ ან როგორ განერიდებოდნენ კარს მომდგარ უბედურებას.
          მეტყევემ ბედუკუღმართობით მოდრეკილი, ბუნებით მიგრეხილ-მოგრეხილი, ღვლარჭნილი ხეების დატოვება უბრძანა მცველებს. თავიდან შებედეს მათ და მორიდებით უთხრეს მეტყევეს, - ტყე მარტო ასეთებით როგორ იქნებაო, მაგრამ თვალების იმგვარ ბრიალს გადააწყდნენ, საწრაფოდ გაკმინდეს ხმა და არც შემდეგში უთქვამთ რამე; ჭრიდნენ ლამაზ, წლობით ნაზარდ, ტანმაღალ და განდაგან განტოტებულ, ჯანსაღმერქნიან ხეებს, დაღრეცილ-დაბრეცილებს, წელში მოხრილ-მოკაკულებს  კი თითსაც არ აკარებდნენ.
          მალე იქაურობა მეჩხერ, გაუგებარი ტანდეგობის მქონე ხეებისგან შემდგარ  ტყედ გადაიქცა. მეტყევემ მცველებს უცხო ტყეებიდან ისეთივე დაგრეხილ-დაბრეცილი ნერგები მოატანინა და მოჭრილი ხეების ადგილას დაარგვევინა.
          როცა ყველაფერს მორჩნენ, მთელს ტყეში ასფალტით  დაფარული გზების და გზა-ბილიკების გაყვანა-მოპირკეთება მოისურვა მეტყევემ. მშენებლები მოაყვანინა და ისევ  მიუყენა საქმეს. მცველებს კი უბრძანა, - ამჯერად ყველა ტანაყრილი, იმედისმომცემი ხის ნერგი, ბუჩქი თუ ბალახ-მცენარე ამოეძირკვათ და მათ ადგილას დაგრეხილ-დაღრეკილები დაერგოთ.
          ბავშვივით უხაროდა მეტყევეს, მისი სურვილები სწრაფად და სიტყვაშეუბრუნებლად რომ სრულდებოდა. მოუთმენლად თუ სულმოუთქმელად ელოდა იმ დღის დადგომას, როცა უცხო ქვეყნებიდან მოსულ მეტყევე-კოლეგებს წარუდგენდა და წარუძღვებოდა ყველასაგან განსხვავებულ თავის პირმშო ტყე-პარკში.
 

          პ.ს. ესაა შეხსენება! დრო გადის (თუ მიდის), მაგრამ ამ ტყეში არაფერი იცვლება!
 

როგორი თბილია/////საოცრად ემოციური///კარგად წერთ////5555

გაიხარე ოლიკო-ლიკო! უცნაური რატომ? მაგას ყველა იცნობს.

უცნაური მეტყევე ყოფილა... გაგრძელება მართლა საინტერესო იქნებოდა! :)

კომედიანტი! დიდი მადლობა, რომ შემოიხედეთ და შეაფასეთ. გაიხარეთ.

კარგი ნაწერია რომ დავიწყე დამაინტერესა და ბოლომდე გავედი :) 555

ჭას! არ მეგონა, ვინმეს კიდევ თუ დააინტერესებდა ეს ნაწერი და შემომეხმიანებოდა. ელდისათვის ბოდიშს გიხდით. პატივისცემით ა.ბ. 

პირველივე ხის წაქცევაზე დიდსა თუ პატარას ტყეში ელდა ეცა
                                                მეც...ელდა მეცა...ისე დაგრეჯილი ხეებიც მიყვარს...5

მეც ვიღიმი... გიღიმით... და მადლობა.

წაუკითხავადაც ხდება კომენტარების დატოვება??? :D :D :D

მადლობა ის...    თუ წაიკითხეთ, მით უფრო.

:)

სოფი_77-ს: დიდი მადლობა ძვირფასო ადამიანო, რომ შემოიხედეთ და კომენტარი დატოვეთ. გაიხარეთ.

:) მშვენიარია:) წარმატებები..მაართლაც რომ ძალიან მომეწონა :)

დიდი მადლობა ლიკუშა-ლიკოს.

მართლაც რომ საინტერესო და კარგი ნაწერია... თქვენც ერთ-ერთი კარგი პროზაიკოსი ხართ საიტზე, (მე ასე ვთვლი...)
გაიხარეთ! :) ...

დაისი. მადლობა კომენტარისა და შეფასებისთვის
მეტყევე არასდროს ვყოფილვარ, არც პირდაპირი და არც გადატანითი (აქ) გაგებით. ბალახი ვიყავი, რომელიც მოთხარეს.

ჩემი ტყის მსგავსი ტყე დედამიწის ზურგზე არც არავის ექნებაო.

ამ საიტის წევრიც ხომ არ იყო მეტყევე შემთხვევით? :) :) :)

ეს ხუმრობით, ის კი, ძალიან საინტესო ხელწერა გაქვთ

ამ ნაწარმოებმა ერთი ქართული სიმღერა გამახსენა:
``ტყეებს ნუ კაფავ ძმობილო,
ტყე გატიტვლდება ბრალია"

კიდევ ერთხელ მადლობა ოთარ, რომ შემოიხედე, მაგრამ უნდა გითხრა, - აქ ტყეების კაფვაზე არ არის საუბარი.

მადლობა ოთარ რურუას.

მოგესალმები ანანია... მინდა გითხრა რომ საკმაოდ საინტერესოდ  და დახვეწილად წერ და ამბობ სათქმელს!!! ამ ნაწარმოებმა ერთი ქართული სიმღერა გამახსენა:
''ტყეებს ნუ კაფავ ძმობილო,
ტყე გატიტვლდება ბრალია"

წარმატებებს გისურვებ მთელი სულით და გულით!!!

ძალიან გამახარე იანგულო. ჯერ იმით, რომ შემოიხედე; მერე იმით, იმედიანი რომ ხარ. ისტორიას რაც შეეხება, ამაზე ადრე გითხარი, თუ გახსოვს, დანახვის ნიჭი, უნარი გაქვს- მეთქი. მოკლე, მაგრამ ტევადი და ღრმა აზრის მქონე ისტორიაა. გაუშვი მოკლედ, ნუ განავრცობ. ასეთები ყოველთვის მიანიჭებენ წამკითხველს სიხარულს. გელოდები ყოველთვის აქაც და საიტზეც. მადლობა.

ეჰ ანანია ეჰ, ჩავწვდი ამ ისტორიას და სამწუხაროდ მართალია მაგრამ საბედნიეროდ ნახევრად მართალი, ანუ ამ ტყეში ისევ არიან ჯანსაღი ყლორტები, ''მუხა გადარჩაო, მუმლი დაიხრჩვაო''  ხო და გადავრჩებით გვეშველება, მოდი ერთ პატარა ისტორიას მოვყვები:

სტუმრად ვიყავი და მეორე სართულიდან ეზოს ვაკვირდებოდი, ერთი ულამაზესი, მცირე 3-4 ჯვადრატული მეტრის მქონე მოლი შევნიშნე, საოცრად ხასხასებდა, მწვანედ. ირგვლივ კი სულ ტალახი იყო, ვიღაცას ღობე (რუსულად ''სეტკას'' რომ ეძახიან)
ისე გაევლო რომ ამ მოლს შუაზე კვეთდა, გული ჩამწყდა ამ სურათსა და რეალობას შორის რაღაც საერთო ვნახე მაგრამ, მაშინვე ვერ მივხვდი რა.


შენ კი დიდი ადამიანი ხარ იცოდე, გაფასებ. 5

მადლობა ჰაუსზემეტს და მ.ე_.-ს შეფასებისა და კომენტარებისათვის.
მ.ე_.-ს: ამის გაგრძელება რთული საქმეა, ვინაიდან ერთი ადამიანის ხანგრძლივი ცხოვრების ბიოგრაფად უნდა ვიქცე მაშინ. რაღაც კუთხით შეხებას კი არ გამოვრიცხავ.
პატივისცემით ა,ბ.

ანანია ამას გაგრძელება არ ექნება? :(

აუჰ... რა არის რა :( დებილი ის :(

ისე ენა მომტყდა ამდენი რთული სიტყვის კითხვით :D

ცოტა ამოაკელი ხეების მდგომარეობის გამომხატველი სიტყვები რა :D

და კარგია კიდეევ ;;)

+++