ტკივილი?!
ეს ის არ არის რასაც განვიცდი,
ეს უფრო მძიმე,უფრო ძნელია,
როცა სამყარო უფერულდება
და ყველაფერი რუხი ფერია!
როცა იმედი უჩინარდება,
როცა ცრემლები ცრემლს ემალება,
როცა ოცნება ნასათუთევი,
სადღაც ქრება და ტკივილი რჩება!
როცა სიტყვები არაფერს ნიშნავს,
როცა გრძნობები უნდა დამალო
და სიმარტოვე,რომელიც გტანჯავს,
გინდა გაფრენილ დროს გაატანო!
და მერე,როცა დახუჭავ თვალებს,
სივრცე კვლავ შენი ღიმილით მიმზერს
და უცებ,სადღაც ქრება ტკივილი
და შენი სითბო ათბობს ცივ სივრცეს!
ეს არის წამი,როდესაც ხედავ,
რომ სიყვარული ამარცხებს ტკივილს,
რომ ეს ოცნება მარადიული,
მოჰყვება შენი ცხოვრების ბილიკს!...

პ.ს.სიყვარულით ყველაფერი შეიძლება...