- მიყვარს როცა გისმენ .
არადა, მე ახლა მთვრალი ვარ და ისე მიხდება სიმთვრალე..
მე ამ პლანეტაზე მჭირდებიო, ოღონდ ჯერ უნდა დაიძინო და ხვალ გათენდებაო,  გუბეებში ისე ლამაზად ხედავ საკუთარ თავსო, აბა გაბედე და ჩახტიო.
  არადა, მე მთელი ვიყავი და ისე მიხდებოდა სიმთელე  ( მე? თუ შენ ? )
შემომხედავ და ვერც კი გაიფიქრებ,  რომ მე ვარ ნაწყვეტი წარსულიდან და მომავლის მოკლე შინაარსი და დღეს კი მთვრალი შენ ხარ და არა მე.
არადა, ამ დროს მე აქვე ვარ იმდენად ახლოს რომ შენ გიწევს იყო მე-ში (ღმერთმანი მომიტევე)...
ჩვენ სულ უფრო იშვიათად გვძინავს და ვუყურებთ ერთმანეთს დიდხანს...
- იცი, მეგონა რიგითი ქალი ვიყავი, რომელსაც ფუნქცია ექნებოდა მხოლოდ ფერტილურ ასაკში, ძალიან მაინტერესებს შენ რას ხედავ ჩემში. მე ვიჯექი საზოგადოებრივ ტრანსპორტში საზოგადოების გვერდით, მაგრამ მარტო, უხილავი წინაღობით შემოსაზღვრული, ისიც კი მეთაკილებოდა, რომ ამ ადამიანებთან ვიყოფდი ჟანგბადს და სივრცეს, დროს და მანძილს. შენ ამოხვედი ნახევრად შიშველი და წმინდა, მომიჯექი სრულიად ურცხვად და მითხარი:
- გამარჯობა, მეც ადამიანი ვარ. მე არ გეკითხები სახელს.
- ამჩნევ? მე დღეს ძალიან ტრაგიკული ვარ, გარეთ წვიმს, მე კი ლოკოკინა გავსრისე. იცით, თქვენ კარგი ადამიანი ხართ, სახეზე გეტყობათ, მაპატიეთ თუ ბევრს ვლაპარაკობ, უბრალოდ გული მიგრძნობს თქვენ სიკეთეს მომიტანთ, მშვიდი და კეთილი გამომეტყველება გაქვთ, მე მსახიობი ვარ, ბევრს ვთამაშობ, იცით, არც ისეთი რთულია თამაში, თქვენი აზრით ახლაც ვთამაშობ? ჯანდაბას, ამჯერად დაჭერობანა ვითამაშოთ, თქვენ იჭერთ, ძალიან მოგიხდებოდათ ახლა მინდვრის ყვავილების ზღვაში ჩაძირვა, თქვენ პატარა ხართ და ისევე გჭირდებათ გაზაფხული, როგორც ახლა მე მჭირდება თქვენი სახის ყურება, დაე გადაიჩეხოს ეს მანქანა ბინძურ მდინარეში, ჩემი თვალების უკანასკნელი ანარეკლი იქნებით... 
  ...გაჩერდა ტრანსპორტი... მე და შენ ერთად გავუყევით გველივით დაკლაკნილ ქუჩას...
დამღლელია ეს ქუჩა და რაც უფრო მეტად ვიღლები, უფრო მეტად ვგრძნობ რომ მინდა მოგიყვე, არა, კი არ მინდა, მჭირდება რომ მოგიყვე:
    ერთ დროს (ზუსტად აღარ მახსოვს როდის) ვარდისფერი პუანტები მეცვა და მქონდა სურვილი, რომ მეცეკვა.
- დიახ,  მე ვცეკვავდი . ჩემში იღვრებოდა სიმშვიდის მელოდია.
ერთი, ორი ,სამი პა... და ღიმილი.
ერთი, ორი, სამი პა და გაზაფხულის არომატი ჩემში.
  მერე აღარ მახსოვს ... თითქოს რაღაც ეპიზოდი ამოჭრეს,  რომელსაც  "დან ---- მდეს" შევარქმევ.მაშინ გამოვერკვიე, როდესაც ფეხშიშველმა (გველივით დაკლაკნილ გზაზე) ტალახში გავიარე , იმდენად სქელი იყო ეს ტალახი ნაბიჯის გადადგმა გამიჭირდა.რამდენი მივლია, ფეხისგულები ჯერ გაუხეშებულა, შემდეგ დამსკდარა, ზოგან სისხლია შემხარი
- იცი? ეს ტალახი , რაღაც სასიამოვნოც კი იყო , ოღონდ მხოლოდ ჩემი ფეხებისთვის.მე დავიწყე ზრუნვა "ამ ჩემს ფეხებ(ს)ზე" და სულაც არ აქვს მნიშვნელობა რამდენი წელი შეგვისრულდა ამ პლანეტაზე, ჩვენ მოხუცები დავიბადეთ, ჩვენ სახელი ჩასახვამდე შეგვირჩიეს, სქესიც, ჩვენ ერთმანეთისთვის შეგვარჩიეს და შეგვაჯვარეს როგორც ორი სუფთა ჯიშის თუ სისხლის ძაღლი,  რომ კიდევ უფრო სუფთა ჯიში მიეღოთ...




პ.ს. შემოვიდნენ ოთახში