ადამიანურ თვალების აღქმით ვუცქერ
ბუნების კუთხე-კუნჭულებს,
ღმერთისგან შექმნილ
ყველა ფერით შეფერილს,
ზედმეტი და დაუხვეწავი არცერთია,
ვუვლი მათ,ვუფრთხილდები
მხედველობით და გულში ვუშვებ
სუნთქვით ნაფერებს,
არცერთს ვტოვებ გარეთ,რადგან
ერთმანეთს ავსებენ
უფერობის ამოსავსებად.
ერთი კი გამოირჩა,
სახეზეც ორი პატარა,
მეტყველი ადგილი დაიკავა,
თავის დროზე
და მისი ნახვის შემდეგ
ჩემი სულის უფერობას
ორმაგად ავსებს,
მათბობს,მაღელვებს
ღრმა შინაარსით,
პირდაპირ ვერც ვუყურებ,
მაბნევს და
სიტყვებით ვერ თუ ართქმულ
სათქმელზე მეტს მეუბნება,
პასუხს უფრო ამომწურავად
მაგრძნობინებს და
ამით მონიჭებული
კმაყოფილების გრძნობაც
უფრო დიდია.
არ აქვს მნიშვნელობა ეს პასუხი
კის შეიცავს თუ არას.
ყველაფერი ნათლად და გამჭირვალედ
გამოითქმება,
პირდაპირ გულზე გავლით.
ახლა გაზაფხულია და სკებში
ყვავილების მტვრისგან შობილი
თაფლი ისხმევა,როგორც
წარმოქმნისას ჩამოისხა მისფერი
ფერი,შენს  მეტყველ
თვალებში...