როგორ შემიგრძნობ?
მე... ,,მე” გავხდი ცვალებადი, როგორც მოსალოდნელი შეგრძნება.
მხოლოდ ხელისგულებში მოქცეული ბგერებით თუ ვსაუბრობთ, ეს იმაზე მეტია, ვიდრე სამყაროს კიდეს მივწვდებით და სინათლეში ვიმოგზაურებთ...
მე... ,,მე” შევინარჩუნე მდგრადობა, როცა ჰაერსაც არ ჰყოფნიდა სივრცე. სიტყვები სათქმელზე მეტს ამბობდნენ და ,,ის” კი ნელ-ნელა კარგავდა ფერს... ,,ის” ყოველთვის ,,მე”სა და ,,შენ”ს მერე იყო და... იქ დარჩა...
შენ... ,,შენ” ვინ ხარ? შენ ცდილობ შეინარჩუნო უსასრულობა ჩემს გრძნობებში, რომელსაც თვითონ ქმნი და ყოველწუთს უბრალო მზერით ამოწმებ...
,,მე” თუ ,,შენი” მშვენიერი განცდის შემოქმედი ვარ, ამოტომაც მხვდები ჩემი ცხოვრების უსასრულო წიგნის ყოველ გვერდზე?
,,ჩემი” ცვალებადობა ,,შენ” ამდე მოდის და ახლა ,,ჩვენ” ვართ.
წინა ფურცლებზე რჩება ყოველდღიურობით დამტვერილი ცნობიერება.
სინათლეა... ,,ჩვენ” ისევ ვმოგზაურობთ...